“Shtëpia më përket mua”, tha njëri vëlla… “Unë jam fëmija i madh”, tha tjetri… Babai qeshi me të madhe.

Debati për ndarjen e pronave dhe tokës mes dy djemve të Sedit po vazhdonte dhe debati se kush e zotëronte shtëpinë po thellohej.

Një ditë dy vëllezërit po grindeshin aq shumë sa ishin gati të shkatërronin njëri-tjetrin në çdo moment. Sedi kur i pa ashtu, qeshi me të madhe.

Duke parë të atin duke qeshur ashtu, të dy vëllezërit e harruan sherrin dhe e pyetën babanë e tyre pse po qeshte.

Babai tha: “Ju po grindeni kaq shumë për një copë tokë të vogël. Eja me mua dhe unë do t’ju tregoj një thesar të paçmuar.

Por me një kusht, nëse vazhdoni të grindeni, atëherë nuk do t’ju çoj të dy në thesar.”

Dy djemtë bënë marrëveshje për thesarin, që çfarëdo që të ndodhte, të mos debatonin dhe të shkonin në një udhëtim me të atin.

Pasi dolën nga shtëpia, dy djemtë hipën në autobus me babain e tyre. Ata udhëtuan për rreth dhjetë orë dhe më pas arritën në një fshat.

Sedii më pas shkoi në një rezidencë shumë të madhe, e cila ishte e shkretë nga të gjitha anët. Kur hynë në brendësi, Sedi pa se pëllumbat kishin bërë foletë e tyre në shumë vende të asaj shtëpie të madhe.

Duke parë këtë, Sedi u ul duke qarë.

Djali pyeti: “Çfarë ka ndodhur? Pse po qan babi?”

Duke qarë, ai tha: “Vetëm shikoni me kujdes këtë rezidencë, kujtoni fëmijërinë që keni kaluar këtu …

Ndoshta nuk ju kujtohet, por kur ishim të vegjël grindesha shumë me vëllain tim të madh për këtë pallat. Në atë kohë fitova, mora këtë rezidencë, por vëllain e humba përgjithmonë, sepse më ndërpreu lidhjet dhe u largua për të jetuar në një vend të largët. Pastaj koha ndryshoi dhe një ditë na u desh të largoheshim edhe nga kjo rezidencë”.

Djemtë po dëgjonin me vëmendje…

Pikërisht atëherë babai pyeti: “Bir, më thuaj në cilën ndenjëse ishim ulur kur erdhëm këtu? A do të ishte ajo karrige e jona përgjithmonë?

Dy djemtë thanë së bashku: “Si mund të jetë sedilja e autobusit e jona përgjithmonë? Udhëtimi me autobus vazhdon dhe pasagjeri në sedilje vazhdon të ndryshojë …

Gjithçka që na takon nga ajo karrige na takon për pak kohë…!”

Babai qeshi dhe më pas me lot në sy tha: “Këtë po mundohem të të shpjegoj… Se çdo gjë që është e jotja është e jotja për pak kohë. Para jush pronari i saj ishte dikush tjetër, për një kohë jeni ju dhe pas kësaj dikush tjetër do të jetë pronar i saj.

Bijtë e mi të dashur, mbani parasysh vetëm një gjë që për këtë pronësi të shkurtër, nuk duhet të sakrifikoni marrëdhëniet tuaja të çmuara.

Nëse në jetën tënde hyjnë tundimet e parave, atëherë kujto gjendjen e kësaj rezidence në atë kohë, kujtohu se edhe në vende të tilla një ditë do të bëjnë folenë pëllumbat…

Mos harroni atë ndenjësen e autobusit, pasagjerët e të cilit ndryshojnë çdo ditë… Mos e sakrifikoni marrëdhënien tuaj për atë vend.

Dy djemtë i kuptuan fjalët e babait dhe u penduan dhe u përqafuan dhe i kërkuan falje njëri-tjetrit.

Mësim:

Çfarëdo pasurie që kemi, çfarëdo që është e jona, është e jona vetëm për pak kohë… pas një kohe pronari ndryshon… Mos humbisni asnjë marrëdhënie të çmuar, çështje të pasurisë.

Çfarë na duhet një tokë më shumë kur duam të jemi fqinjë, çfarë na duhet një dhomë më shumë në shtëpi kur nuk kemi vëlla apo motër për të festuar. Çfarë na duhet një oborr i madh kur nuk vjen njeri të na bëjë shoqëri.

Lidhjet sociale dhe familjare janë më të forta dhe më të rëndësishme se pasuria e tepërt materiale.

Shpërndaje – nëse ju pëlqen historia

Leave a Comment